the first thing i usually do after waking up is checking my cellphone for messages. this morning's messages included an explanatory message from my boyfriend on why he wasn't able to call last night (which is okay since he did get home late last night after we rushed one of our neighbors to the hospital) and this message:
Can u b my fwend?
if there's two things i hate in sms, it's baby talk and people who want to be "textpals". this one's both. few minutes later:
Huy Huy Huy
and so this went on for the rest of the morning and a good part of the afternoon. this guy or girl probably subscribed to the unlimited globe thing. i didn't bother to reply because 1. i don't want to waste my credits on somebody i don't even know, and 2. i don't have any credits to waste. still, this person was persistent. he/she kept on texting that mispelled, annoying message again and again. then suddenly, the text messages changed.
Bkit yaw mo rply? Kuripot F u Abnrmal Bwsit k
Well, f u, abnrmal, at bwsit k rin, whoever the hell you are. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
at dahil nabanggit ko na rin na isinugod namin ng aking minamahal (diretsong tagalog ito!) ang isa naming kapitbahay sa pagamutan kagabi, hayaan ninyong ilahad ko na rin sa aking "blog" na ito ang mga pangyayari.
(note: pootek. hirap ng straight na tagalog. wag na nga.)
so iyon. kami ay nanonood ng tv at malapit nang kumain nang mag-ring ang telepono. nasa kabilang linya pala ang aking ninang sa kumpil/kapitbahay/purified water dealer na medyo nasa panic mode na dahil ang kanyang stepdaughter ay hinimatay at ayaw magising. ang haggard di ba. so dahil good samaritans ang aming pamilya, nag-volunteer ang aking ina na ipag-drive ko sila papuntang hospital. alangan namang iwan ko si jameson, so siyempre kasama siya sa aming adventure. hindi pa nga nagkasya ang mga tao sa kotse kaya tabi na si mama at si jameson na naupo sa harap. ang sweet di ba.
(note ulit: pangalawang beses na ito na naghatid kami ni jameson sa ospital for emergency purposes. lahat ng pagkakataon na iyon ay mga kapitbahay namin. ganoong ka-close ang mga tao dito at ganoong kadalas si jameson sa bahay namin.)
so iyon, may i drive na ako papunta sa pinakamalapit na matinong hospital. ang haggard ha, hindi ako makasingit sa gilid ng daan dahil baka nanay ko naman ang atakihin sa puso sa niyerbyos. at nang at last ay makarating na rin kami sa hospital, napatingin na rin si neighbor sa doctor. ang diagnosis?
overfatigue.
naks. 13 years old pa lang siya pero sobrang stressed out na. sana huwag bumigay yungckatawan ko.
(note ulit: pero grabe, nakakatakot yung itsura niya nung nagising siya (or not). tulala at hindi nagrerespond. sinisigawan na nga siya ng mga tao pero wala pa rin. at ayon sa aking ina, hanggang ngayon daw ay hindi pa rin normal ang kanyang mga movements. tulala pa rin. at hindi niya naaalala na dinala siya sa ospital. freaky.)
Rainbow colours strike @
10/02/2005 01:42:00 AM
Disclaimer
If you guys think I'm absolutely amazing and want me to make you a blog layout, think again. All I did was copy and paste the code from blogskins.com. So there.
Roro who?
Read on to find out. You can also check out my other blogs: at Livejournal and at Multiply. And add me up! I want to be your friend! Haha.
